- Aankomst New Delhi
- Tushita meditatie centrum in Macleod Gange
- Een ontmoeting met His Holiness the 14th Dalai Lama
- Goa strand
- Hampi, yoga van een swami
- Auroville, The Mother
- Puna, OSHO resort
- Sivananda teacher training course in Vrindavan
- Vrindavan Hara Krsna
- New Delhi, klankschalen


Aankomst New Delhi, 3 november 2007

Zit ik thuis een beetje mail weg te werken, kom ik het emailadres van Dik tegen (veelvoudig cursusbezoeker van Sadhaka, aanstormend docent en vriend).
Voorzover ik me nu nog kan herinneren heb ik een stoer mailtje naar Dik gestuurd waarin ik vol trots vertel dat het weer eens tijd wordt om naar India af te reizen en me daar te verstoppen in een paar meditatiecentra en asrams. Natuurlijk nodig ik hem met een klein p.s.-je onderaan de mail ook nog even uit om mee te gaan, zeg maar de kleine lettertjes, die niemand leest. Behalve Dik dus. Een klein maandje later zit ik met Dik in het vliegtuig richting New Delhi.
Gelukkig hebben we geen stoel naast elkaar, dus kunnen we elkaar niet lastig vallen met stoere mannenpraat.
Eenmaal aangekomen in New Delhi worden de stoere wereldreizigers iets minder stoer als ze met de realiteit van India worden geconfronteerd. De stoerigheid is er helemaal af als we met een lokale bus 12 uur lang de Himalaya in hobbelen. Daar komen we aan in Macleod Gange, een voormalig Engels nederzetting, nu een Tibetaanse stad op Indiaas grondgebied, net over de grens van Tibet in de Himalaya, en tevens hoofdwoonplaats van de Dalai Lama.
Als we vragen waar het klooster is wordt er vaag ergens naar een berg gewezen, een weggetje omhoog en je komt er vanzelf wel, hmmmmmm….
Twee vermoeide reizigers, twee te grote rugzakken (veel kleding om weg te geven aan de Tibetanen) en een donker weggetje dat zo ongeveer uitkomt in China, letterlijk dan.
We besluiten maar gewoon omhoog te gaan en een beetje(veel)  vertrouwen te hebben in het universum…………twijfel of we niet terug moeten gaan……aankomst bij een poortje???….nachtwaker……. stukje brood en lauwe soep………klein kamertje…
We worden de volgende dag wakker, na een paar uurtjes te hebben geslapen. We gaan naar buiten en jawel hoor… we hebben het gefikst! We zitten in een semi-boeddhistisch klooster ergens midden in de Himalaya en we hebben een prachtig uitzicht op de dennenwouden van de ons omringende bergen. We kijken elkaar aan met een brede glimlach en vallen elkaar in de armen. ‘YES!!!’ galmt het door de bergen.
Naar 2,5 dag reizen zijn we er en we vinden elkaar nog steeds leuk, Dik en ik , ik en Dik, saampjes in de bergen.

Tushita meditatie centrum in Macleod Gange, deel 1


Het klooster huisvest ongeveer 30 Tibetaanse monniken en een aantal westerlingen.
Een van de inkomstenbronnen van het klooster is het verzorgen van cursussen voor buitenstaanders, wij dus.

De kloosterregels zijn ook voor ons van kracht: stilte, respect, voor elkaar, eenvoud, sobere voeding, zuinig met water, vroeg opstaan en een heel goed gevuld programma met les, les en nog meer les. En als extraatje is onze cursus volledig in stilte. 10 dagen niet praten dus.
Ik kan me voorstellen dat als je monnik bent je geen zin hebt in een kudde van die kakelende westerlingen. Dus dit is dan een mooie regel om de rust een beetje te garanderen.
De docenten zijn hoofdzakelijk westerlingen die al meerdere jaren tussen de Tibetanen wonen en leven. Een voorbeeld is Lopsang Zopa. 8 jaar zit hij al in een Tibetaanse kloosterorde. Hij is Amerikaan maar hij spreekt perfect Tibetaans.
Zijn kennis van het Boeddhisme is zo groot dat hij zelfs les geeft aan de Tibetanen zelf. Zeg maar een lokale beroemdheid. Hij schijnt zelfs bekendheid te genieten in het Westen!?!?
Iedere middag krijgen we een aantal uren durende lezing van hem. s’Morgens geeft hij ook nog een lezing in een ander klooster in de buurt. 
Als Corry ons vertelt dat ze hem hebben kunnen strikken voor de cursus zie ik een trotse glinstering in zijn ogen. Corry was ook docent maar zijn kennis viel in het niet in vergelijking met de kennis en vaardigheden van Lopsang. Corry ( een Australiër) heeft zo ongeveer zijn halve leven tussen de kloosterlingen versleten. Een mooie opgewekte man met een aanstekelijke glimlach.

Corry heeft tijdens de cursus maar één foutje gemaakt.
Ik stel hem de vraag of hij de mantra ‘om mani padme om’  kan uitleggen. Natuurlijk kan hij dat, maar het komt er tijdens de cursus maar niet van. En ik blijf maar aanhouden.
Hij weet nog wel een bevriende zeer hoge Lama waar wij wel een (kleine) les van zouden kunnen krijgen m.b.t. de mantra.
Hij belt naar het betreffende klooster om een afspraak te maken. Maar al die Lama’s en monniken lijken op elkaar, zowel hun namen als hun uiterlijk…( heel lang heb ik gedacht dat er in ons klooster maar een paar monniken waren, tot dat ik ze op een goede dag allemaal bij elkaar zag, tja). Corry is op zoek naar een Lama met de naam Lopsang Linga. Maar hij spreekt de naam net verkeerd uit. En zo strikt hij per ongeluk de verkeerde lama voor de mantrales.
Maar als deze (verkeerde) Lama vervoeegns het verzoek krijgt om de mantra uit te leggen, zegt hij ja.
Op de bewuste dag na een uurtje wachten in het klooster wordt Corry toch een beetje nerveus en gaat op zoek naar iemand die hem verder kan helpen. Enige tijd later komt hij terug met een bewaker en gaan we samen op weg naar de kamer van de Lama.
Aangekomen bij de Lama ziet Corry de miscommunicatie en begint hij te stotteren en zijn Tibetaans wordt ineens heel erg slecht. Later vertelt Corry mij dat deze Lama nauwelijks uit retraite komt, heel dicht bij de Dalai Lama staat en dit soort lessen eigenlijk nooit geeft. Hij geeft uitsluitend les aan Lama’s en niet aan westerlingen. Maar toen hij het verzoek kreeg voelde het voor hem goed om ja te zeggen.
Voor mij is het een fantastische ervaring om les te krijgen van deze Lama ( met een tolk). De uitleg van de mantra is zeer eenvoudig. Precies op ons niveau dus.
Maar het mooiste is wel het in zijn ogen mogen kijken. Wat een rust, stilte en vrede straalt deze man uit…

Tushita meditatie centrum in Macleod Gange,  deel 2
Het cursus programma ziet er ongeveer als volgt uit:
10 dagen les in de grondbeginselen van het Tibetaanse boeddhisme.
Lezingen en meditaties. Dit alles in stilte. Er mag gedurende het gehele verblijf niet gepraat worden. Dit blijkt voor de iets jongere cursist een behoorlijke opgave.
Ook moet iedereen corvee in het klooster verrichten( karma yoga).
Toen de leiding erachter kwam dat ik yogadocent ben, was mijn taak snel ingevuld.
Ik kon tijdens de cursus mooi de yogalessen verzorgen: iedere dag een les van ongeveer 1,5 uur, voornamelijk houdingen ( hatha yoga).
Het blijkt een mooie en bijzonder leuke ervaring om in de Himalaya in het Engels yoga te geven.
Ik begon mijn eerste les met een welgemeende ‘goedemorgen hoe gaat het?’. Maar omdat iedereen natuurlijk in stilte is, was de respons minimaal, tja……..
Wel lekker rustig.
Corry( een van de leiders) komt halverwege de cursus naar me toe met het verzoek om cursisten te helpen met blessures die ze hebben opgelopen doordat we tijdens de cursus zo veel op de grond zitten ( meditatie en lezingen). Ik heb vervolgens veel ongemak kunnen voorkomen door eenvoudige houdingcorrectie.

Toevallig komt de Dalai Lama aan het begin van de lescyclus net van een reis terug in Dharamsala. Een paar dagen later zal hij een twee daagse lezing geven die precies aansluit op onze lezing. De leiding besluit daarom om een dag naar het klooster van de Dalai Lama te gaan om daar zijn lessen bij te wonen. Toen we dat hoorden ging iedereen ( in stilte) uit zijn dak. Wat een fantastische ervaring om les te krijgen van His Holyness the Dalai Lama. Zijn klooster ligt op ongeveer 15 minuten lopen van het klooster waar wij verblijven. Alles wordt voor ons geregeld, de passen, zitplaatsen en eten. En (uiteraard) wordt het een onvergetelijke dag. Wat een energie veld kan die man neerzetten. Toen hij binnen kwam leek het wel of de tijd stopte……

Een ontmoeting met His Holiness the 14th Dalai Lama

Toen de cursus begon ging het gerucht dat de Dalai Lama weer terug zou keren naar Macleod Gange. De tekenen werden steeds duidelijker: de straten werden geveegd, mensen op hun mooist uren wachtend lang de weg ……. His Holiness the 14th Dalai Lama is er weer. Een groep Boeddhisten uit de Oekraïne hebben de Dalai Lama gevraagd of hij een lezing wil geven over het Boeddhisme in Oekraïne ( het 3 voudige pad ) en hij heeft toegezegd. Normaal reist de Dalai Lama dan af om in ter plekke persoonlijk de lezing te geven, maar omdat de Dalai Lama niet welkom is in de Oekraïne geeft hij de lezing in Macleod Gange. Dat betekend voor de Oekraïeners dat ze een compleet vliegtuig hebben moeten afhuren om naar India af te reizen. Maar voor ons betekent dat een unieke ervaring. Ik ben met tranen geroerd als ons wordt meegedeeld dat we een lezing van hem in zijn thuisklooster mogen bijwonen. Alles wordt voor ons geregeld: de entreepassen, de zitplaatsen, vertaalradio’s en niet te vergeten thee. Op de grote dag worden we in het klooster allemaal bij elkaar geroepen. We krijgen nog een speech over wat we kunnen verwachten. Allemaal achter elkaar lopen we ‘ons’  klooster uit, wandelen door Macleod Gange en schrijden daar het klooster van de Dalai Lama weer in.  Het klooster van de Dalai Lama, want hij heeft zijn huis er tegenover staan. Er is een stuk grond in het klooster met een paar touwen afgezet waar we mogen gaan zitten. Samen met ongeveer 1000 anderen zijn we natuurlijk ruim op tijd. Het is een luid gekakel van een dozijn verschillende talen, maar als de Dalai Lama binnen komt is het direct stil. Iedereen maar dan ook niemand uitgezonderd houdt zijn adem in. Het is mooi om te  ervaren hoe een energieveld van een (grote) groep door 1  persoon zo verandert kan worden.
De plek waar wij zitten ligt direct aan het pad waar de Dalai Lama langs loopt.
Wat een mooi man. Zelden zie je een persoon zo stralen. (Als ik er nu ik dit schrijf aan terug denk, dan krijg ik weer een glimlach op mijn gezicht). Vanuit onze zitplaats kan ik de Dalai Lama net niet zien, net uit het zicht verdwenen achter een soort van pilaar.
Maar gelukkig kun je als je wil rond wandelen. Westerlingen, Boeddhistische monniken, Tibetanen en Indiërs, allemaal gebroederlijk samengeperst op het kloosterplein.
Er hangt een serene sfeer van rust en licht.
Na een aantal uren is er een lunch pauze. Een welkome break in toch wel een lange zit op een harde grond. Het spreekt voor zich dat je de helft van je lunch weggeeft aan een monnik. Iedereen babbelt vol enthousiasme met elkaar.
Na de lunch kan ik in het vak van een andere nationaliteit zitten, zodat ik nu net wel Dalai Lama kan zien. Mijn Tibetaans is helaas niet zo goed en de Dalai Lama spreekt natuurlijk in het Tibetaans. Je kunt met een speciaal vertaalradiootje alles volgen in het Engels, maar dan luister je natuurlijk niet naar de stem van de Dalai Lama, maar naar de stem van de tolk.
Ik kies er bewust voor om de speech niet in het Engels te volgen maar naar de stem van de Dalai Lama te luisteren en vooral de sfeer te proeven. En ik heb werkelijk genoten tot in m’n vingertoppen van het hele gebeuren. ‘s Avonds gaan we weer met de club terug naar ‘ons’ klooster. Helaas geen napraten over hoe iedereen het persoonlijk ervaren heeft, want…we zijn 10 dagen in stilte. De volgende dag mogen we uitslapen tot 07.00 uur!

Als je 10 dagen in een klooster meedraait kom je in een heerlijk ritme: vroeg opstaan, meditatie, lezingen, eten en nog meer les. Eigenlijk wil je dan niet meer weg. Het kloosterleven is zo gek nog niet. Als het einde aanbreekt maken Dik en ik saampjes toch even stiekem plannen.
We besluiten na de cursus een paar dagen te blijven hangen. Samen met Corry bezoeken we nog een klooster voor boeddhistische buitenlandse vrouwen.
Dit klooster was opgericht en wordt gerund door een Nederlandse vrouw. Een dag later neemt Corry ons mee naar een boeddhistische ambachtsschool. De oude Tibetaanse ambachten worden daar nog beoefend en onderwezen. Ongelofelijk om te zien hoe je met heel weinig toch heel veel kunt doen. Het geeft een goed gevoel om te weten dat dit soort oude ambachten worden gered en aan de jongere generatie wordt doorgegeven

Dan breekt de dag aan dat we afscheid moeten nemen van elkaar en van Dharamsalla.
Dik duikt nog een klooster in om vrijwilligerswerk te verrichten en ik ga naar Bombay om Patricia op te pikken van het vliegveld. En zo geschiedt. Onze wegen scheidden zich en ongeveer 20 uur later ben ik op zoek naar een hotelkamer in de gigantische havenstad Bombay.

Bombay, hereniging met Patricia
Helaas blijken alle hotels vol, maar gelukkig hebben ze bij het Leger des Heils nog een bed voor me vrij. Ik slaap op een enorme slaapzaal met backpakkers van over de hele wereld.
Na het ontbijt laat ik me door een riksja naar het vliegveld rijden om Patricia af te halen.
Alles loopt gesmeerd. Door mijn vrouw zie ik Bombai weer zoals die is: drukte, verkeer, armoe, handelaartjes de je alles koste wat het kost willen aansmeren, zo'n 6 per blok....niet doorheen te komen! Maar je raakt er dus zowaar aan gewend.
Saampjes reizen we de volgende dag met de slaapbus naar de stranden van Goa. Een rit van 12 uur. Dan krijgt de bus midden in de nacht een ongeluk… Hij knalt vol op een andere bus die voor hem rijdt!
Paniek alom. Alle Indiërs uit de andere bus willen even hun stoom en kwaadheid over dit onaangename oponthoudt afblazen op onze chauffeur. Hoe kon hij zo stom zijn om tegen zijn voorganger op te botsen?! Zo’n kleine 30 man bewegen in golfbewegingen van links naar rechts met de arme chauffeur ertussenin. Wij kijken het hele tafereel vanuit onze slaapplek gelaten aan. Dan moet ineens iedereen uit de bus… neeeee, toch niet, hup iedereen weer in de bus. Na een aantal uren van stress (de Indiers dan, de touristen vinden het wel best) gaan we weer. De bus rijdt gewoon, hij is alleen aan de voorkant iets platter dan normaal…
Natuurlijk maak ik als goede toerist een aantal leuke vakantiekiekjes van het hele gebeuren. Bij aankomst in Gao komt de chauffeur naar me toe en vraagt me of er op de foto’s die ik gemaakt heb misschien het nummerbord te herkennen is van de andere bus…tjaaaa.
Hebben de beide chauffeurs een paar uur met elkaar staan discussiëren wie er schuldig was maar zijn ze vergeten om gegevens uit te wisselen… het blijft India!!!

Twee weken op het strand in Goa
Anjuna Beach
Lekker niets doen, zon, zee en strand.
Leuke mensen ontmoeten, en scooteren door deze voormalige Portugese kolonie.
Kerkjes bezoeken en genieten van de natuur.
De fruitverkoopster op het strand kende ons na een paar dagen al. Toch een hele klus om iedere dag maar weer de keuze te moeten maken tussen een kokosnoot of een ananas.
Na een tijdje kregen we de slag te pakken: je neemt gewoon beide, en nog wat extra.

Hampi
Na ons Goa avontuur besluiten we om lekker verder te toeristen in de binnenlanden van India. We reizen met de nachtbus naar Hampi.  Enorme ronderotsformaties, met daartussen over een enorm gebied uitgestrekt een heel tempelcomplex verschijnt aan de andere kant van de stoffige busraampjes als we Hampi binnenrijden. Hampi is een ruïnestad, uit 1500 n.chr. met 100-den verlaten tempels. We vinden een leuke ronde hut met rieten dak waar we slapen. Bij de eerste buurtverkenning landen we op de een of andere manier toch weer bij een yoga swami in zijn lemen hut. En hij geeft dagelijks yoga lessen: Hatha yoga Sivananda style en meditatie. We besluiten om een paar lessen bij hem te gaan volgen. Het blijkt yoga ‘old school’. Heerlijk!
Een typisch antwoord op een vraag is dan ook “we doen het zo omdat mijn goeroe het zegt”.
We worden na de eerste les gelijk uitgenodigd voor de avondmeditatie in de hut van de swami. Een lekker ritme: van 9.30 - 11.30 yogales, daarna huren we voor de middagen een scooter om de tempels te bekijken. 's Avonds afsluiten met een uurtje mediteren en wat theorie. 

Na 6 dagen kan Patricia Reiki 1 bij de swami krijgen, en we verlengen daarvoor ons verblijf in Hampi (mede ook omdat ik door voedselvergiftiging te ziek ben om te reizen). We zijn kortom daardoor nog wat langer onder de pannen bij swami bami.
De lessen zijn zeker oké. Hij houdt alleen wel een beetje erg veel van de Prana Yama Kapalabati. Kapalabati is een ademhalingsoefening waarbij je nogal heftig uitademt door je buikspieren en middenrifspier aan te spannen. Leuk voor eventjes maar de swami gaat helemaal los!!
Hij  heeft verder een goeroe die in een ashram in Bombij verblijft.
Na een week les te hebben gehad van de swami heeft hij zo op ons ingepraat dat we er eigenlijk niet meer onderuit kunnen: we moeten naar die ashram om eeuwige trouw te zweren aan zijn goeroe. Ik moest toch weer even aan de wijze woorden van mijn docent Patrick Ros denken: “laat je niet vangen door een of anderen goeroe daar in India!

Als je zo een beetje door de ruines van Hampi zwerft kom je allerlei leuke en interessante mensen tegen. Lola is een yogini ( vrouwelijke yogabeoefenaar ) uit Israël. Ze leert me Jala neti ( het reinigen van je neus holtes). Er is een speciaal koperen potje voor, met een tuitje die precies in je neusgat past. Je giet door allebeide neusgaten een halve liter zout-wateroplossing, en snuit op een bepaalde manier goed uit. En wat je daarna ruikt!......
Lola doet het al jaren dagelijks. Had vroeger veel last van voorhoofdsholte-ontsteking, en nu nooit meer. Ik besluit een aantal van deze potjes te kopen in India voor tijdens de Sadhaka-cursussen en voor mezelf. Later deze reis zal ik er nog een keer les in krijgen bij de Sivananda TTC (maar met een hoge amateur-gehalte blijkt dan).Yala neti wordt tegenwoordig ook toegepast in de moderne geneeswijze. Eigenlijk ben ik wel nieuwsgierig naar de instructie die je tegenwoordig van de dokter krijgt om je neus te reinigen. Ze moeten aardig overeenkomen met de oude yoga instructies….
Met Lola heb ik een leuke (yoga ) tijd, terwijl Patricia de Reiki 1 cursus bij de swami aan het volgen is. Ik heb Lola een aantal variaties op de zonnegroet geleerd.
En zo blijf je altijd met yoga bezig. Een stuk grasland ergens in midden van India bij een vervallen stad, lekker filosoferen over yoga. Heerlijk!

Brahmacharya, celibatair leven         
Op een mooi dag halverwege de lessen zegt Swami tegen mij: “Wim, omdat jij les geeft, geef ik je morgen een theorieles, dit moet je weten”. Mmmmm dat maakt natuurlijk nieuwsgierig!
De volgend dag zit ik dan ook netjes op tijd in zijn lemen hut. Tijdens de les komt Brahmacharya aan bod: het ophouden van de seksuele energie, oftewel geen seks meer, ook niet meer aan denken, gewoon niet meer doen. Dit maakt je heel sterk.
Tja, moet je net mij hebben. Ik leg hem uit dat het voor mij geen probleem is (voor een dag dan) maar ik ben getrouwd, wat doe je er aan?!?!?!
Yoga maakt wel dat je erg lekker in je vel zit en energie stroomt gewoon.
Als ik toch echt vorderingen wil maken dan toch maar brahmacharya gaan beoefenen, leert hij me. Ik schud op de typische Indiase manier mijn hoofd (een beetje wiebelen van links naar recht. Dit betekent letterlijk alles wat jij maar wilt).
De volgend dag heeft Patricia een privé les van onze geliefde swami. En zoals dat gaat groeit er een hechte band tussen hem en haar. Alleen groeit het bij hem beduidend sneller dan de bedoeling is, als je begrijpt wat ik bedoel. Brahmacharya??? Of ze het niet wil doorvertellen aan haar man! Tja, swami bami…val je mooi door de mand.

Van Hampi naar Ponducherrie
Na Hampi gaan we door naar Ponducherry, dat aan de oostkust ligt van India. Daar is een ashram, een yogacentrum, gesticht door de founder van Integral Yoga, Sri Aurobindu. Zijn rechterhand, een vrouw die bekend staat onder de naam ' the Mother',  heeft daar in de buurt een leefgemeenschap gesticht van mensen uit de hele wereld die daar leven onder principes van wereldvrede en leven in harmonie met de natuur…Auroville genaamd. Zij en Sri Aurobindu leven niet meer maar de ashram bestaat dus nog en ook Auroville is nog steeds een levendige plek. Daar willen we ook eens gaan kijken.

Met de nachttrein naar ponducherrie gereisd, een voormalige Franse kolonie. Patricia had al diaree en de dag ervoor overgegeven, en dat wordt helaas niet beter in de trein. Uiteindelijk duurt de reis 30 uur. We moeten een keer overstappen op een andere trein, en krijgen daar een piepkleine zitplaats in een overvolle India-coupee (i.p.v. de gereserveerde tourist-class-coupé). Een ongelofelijk spektakel van 8 uur lang. Met z’n 4-en op een bankje voor eigenlijk 2 personen, mét bagage, king-size wel te verstaan. Ooit iemand 8 uur lang met opgetrokken knieën in een ruimte van 60 x 60 centimeter gezien? Ik wel. Om de 10 minuten wurmt zich iemand met te verkopen handelswaar luid schreeuwend door het volgepakte gangpad. En toen nog 5 uur met een bus. Gebroken komen we aan in Ponducherrie en laten ons door een riksja naar een hotelletje brengen. Geen raam maar wel airco. De naam valt niet serieus uit te spreken… ‘Golden shower’…

2 dagen blijven we, allebei half ziek, in Ponducherrie, en maken een aantal mooie meditaties bij het graf van The Mother mee. Een binnenplaats waar een serene stilte heerst, terwijl er 100-den bezoekers, voornamelijk Indiërs op blote voeten voorbij schuifelen, bij de sarcofaag neerknielen, en er omheen in kleermakerszit mediteren.

De Matrimandir, meditatiekoepel in Auroville, gesticht door The Mother

Dan vertrekken we naar het westers dorp Auroville een uurtje verderop, een hele mooie en bijzonder soort hele grote leefgemeenschap. We komen aan in wat later blijkt de uiteinden van de moesson te zijn. We ondervinden hoe het is om door die extreme stortbuien te lopen. We zijn 3 dagen half doorweekt.

Lees volgende week een nieuwe aflevering van het reisverslag van Wim in India*.

Ja, stuur mij elke week de nieuwe aflevering van het reisverslag*

*Zomerstop tot en met begin september in verband met cursusseizoen